Bakara kıssası: İneğin kesilmesi

İsrailoğulları arasında bir adam öldürülmüştü. Katilin kim olduğu bilinmiyor, herkes suçu bir başkasının üzerine atıyordu. Ortalık karışmış, gerçeği ortaya çıkaracak bir yol bulunamıyordu. Sonunda Hz. Mûsâ'ya gelip yardım istediler.

Hz. Mûsâ onlara Allah'ın emrini bildirdi: “Allah size bir inek kesmenizi emrediyor.” Kavim şaşırdı ve “Bizimle alay mı ediyorsun?” dedi. Hz. Mûsâ, “Cahillerden olmaktan Allah'a sığınırım” diye cevap verdi. Oysa ilk akla gelen herhangi bir ineği kesselerdi, emri yerine getirmiş olacaklardı.

Ama onlar sormaya başladılar. “Rabbine dua et de bize onun nasıl bir inek olduğunu açıklasın.” Cevap geldi: Ne pek yaşlı ne de pek genç, ikisi arası bir inek. “Haydi, emredileni yapın” dendi. Yine durmadılar: “Rengi nedir?” Sarı, rengi parlak, bakanlara ferahlık veren bir inek. Yine sordular: “Bize inekler birbirine benzer göründü, onu iyice tarif etsin.” Bu kez cevap daha da daraldı: Çifte koşulmamış, tarla sulamamış, kusursuz, alacası olmayan bir inek.

Her soru, işi biraz daha zorlaştırmıştı. Sonunda “İşte şimdi gerçeği getirdin” dediler ve aradıkları ineği bulup kestiler. Ama Kur'an'ın ifadesiyle, neredeyse bunu yapmayacaklardı. Kolay bir emir, bitmeyen sorular yüzünden ağır bir yüke dönüşmüştü.

Ardından Allah, kesilen ineğin bir parçasıyla ölüye vurmalarını emretti. Emir yerine getirilince Allah ölüyü diriltti ve gizlenen gerçek ortaya çıktı. Böylece içlerinde sakladıkları şey açığa çıkmış oldu. Allah onlara şöyle buyurdu: İşte Allah ölüleri böyle diriltir ve aklınızı kullanasınız diye size ayetlerini gösterir.

Ne var ki bu kadar açık bir mucizeyi gördükten sonra bile bazılarının kalpleri katılaştı. Kur'an onların kalplerini taşa, hatta taştan da katı bir şeye benzetir. Çünkü öyle taşlar vardır ki içinden ırmaklar fışkırır, öyleleri vardır ki yarılır da su çıkar, öyleleri de vardır ki Allah korkusuyla yuvarlanır düşer. Bu kıssa, Kur'an'ın en uzun suresine adını vermiş ve asırlardır okuyanlara teslimiyetin ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatmıştır.