Hz. Eyyûb'un sabrı

Hz. Eyyûb, Allah'ın sabrını övdüğü peygamberlerdendir. Kur'an-ı Kerim, onun başına gelen sıkıntıların ayrıntısını anlatmaz; ama bu imtihanın ağır ve uzun olduğunu, onun hem bedenine hem de ailesine dokunduğunu bize hissettirir. Halk arasında bu konuda pek çok hikaye anlatılır; Kur'an ise bizi asıl önemli olana, Hz. Eyyûb'un bu sıkıntı karşısındaki duruşuna yöneltir.

Hz. Eyyûb, en zor günlerinde bile Rabbine isyan etmedi, kaderinden şikâyet etmedi. Dertler birbiri ardına gelirken o, kalbini Allah'tan ayırmadı. Sabrın, acıyı hiç hissetmemek değil, acının ortasında da Allah'a güvenmeye devam etmek olduğunu hayatıyla gösterdi.

Sonunda Hz. Eyyûb Rabbine seslendi. Kur'an onun duasını şöyle aktarır: “Rabbim, bu dert bana dokundu. Sen ise merhametlilerin en merhametlisisin.” Bu dua, edebin en güzel örneğidir. Hz. Eyyûb ne bir şey talep etti ne de sitem etti. Yalnızca hâlini arz etti ve Rabbinin sonsuz merhametini hatırladı. Başka bir ayette de, “Şeytan bana yorgunluk ve eziyet dokundurdu” diyerek kötülüğü Rabbine değil, şeytana nispet etti.

Allah onun duasını kabul etti. Ona, “Ayağını yere vur” buyuruldu. Hz. Eyyûb ayağını yere vurunca serin bir su kaynadı. Ona bunun yıkanılacak ve içilecek bir su olduğu bildirildi. O sudan yıkanıp içtikçe, üzerindeki sıkıntı gitti ve sağlığına kavuştu.

Rabbimiz bununla da yetinmedi. Kendi katından bir rahmet ve akıl sahipleri için bir öğüt olsun diye, ona ailesini ve onlarla birlikte bir mislini daha bağışladı. Kaybettiği her şeyin yerine, daha fazlası verildi. Böylece sabrın sonunun selamet olduğu, bütün insanlığın gözü önünde ortaya çıktı.

Kur'an, Hz. Eyyûb'u şu güzel sözlerle anar: “Gerçekten biz onu sabırlı bulduk. O ne güzel kuldu! Daima Allah'a yönelirdi.” Bugün de sıkıntıya düşen nice insan, dilinde Hz. Eyyûb'un o kısa ve içten duasıyla Rabbine el açar ve onun sabrından güç alır.